...

วันนัดมาถึง เขาดีใจมากๆที่ได้เจอเธออีกครั้ง ความรู้สึกที่ถูกเก็บไว้ข้างในหลายปีเหมือนจะปะทุออกมา ..เธอเหมือนสาวออฟฟิตจริงๆด้วยแหะ เธอน่ารักขึ้นมาก เขาได้แต่แอบคิดและแอบยิ้มไว้ในใจ เราไปกินข้าวกันแถวๆที่ทำงานของเธอ

หลังจากนั้น เขาก็พยายามหาเรื่องออกจากบ้านไปแถวๆที่ทำงานเธอ เพื่อว่าจะได้เจอ ชวนเธอไปกินข้าว บางครั้งก็แค่แวะเอาขนมไปฝาก ...และทุกครั้งความรู้สึกก็แทบจะล้นเอ่อออกมา เราพบกันบ่อยครั้ง คุยกันแทบทุกวัน และเขาก็รู้ตัวเองดีว่าไม่ควรปล่อยความรู้สึกให้เลยเกินไปกว่านั้น เพราะแน่นอนว่าวันหนึ่งเขาจะต้องเจ็บปวดกับมัน และถึงแม้จะรู้แต่คนเราก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง...เท่านั้นเอง

ความรู้สึกเพิ่มมากขึ้นๆเมื่อเขาได้อยู่ใกล้เธอ และเขาก็รู้ว่าเธอก็คงจะพอรู้เหมือนกันว่าเขารู้สึกยังไง มันคงอยากเกินไปนะที่จะต้องเล่าความรู้สึกทั้งหมดที่มีให้ใครต่อใครฟัง...เขานึก แต่การได้เจอกันแต่ล่ะครั้งก็ทำให้เขารู้สึกดี (เข้าขั้นดีมาก) ทำให้เขารู้สึกว่าบางสิ่งบางอย่างกำลังจะทำให้ชีวิตของเขามีความหมายมากขึ้น

ความสัมพันธ์เริ่มต้นได้ไม่เลวทีเดียว เขานึกไปอมยิ้มไป ...เราไปเที่ยวด้วยกันบ่อยๆ ดูหนังด้วยกันถี่ๆ ไปเดินชอปปิ้งซื้อของ ครั้งหนึ่งเธอไปเดินเจเจแล้วซื้อพ่วงกุญแจMaster Yodaสีเขียวน่าเกียจมาฝาก เขา(แอบ)ขำ ...ถ้าไม่แอบคงมีเรื่องให้หัวแบะแน่ๆ - - แต่ในความรู้สึกนั้นเขาก็ดีใจที่เธอจำได้ว่าเขาเป็นพวกบ้าStar Wars (ควรจะดีใจไหมเนี่ย)

เขาและเธอ เป็นเรา ...เราเริ่มทำตัวติดกันมากขึ้น ไปไหนมาไหนกันบ่อยๆ เธอมักจะขำเขาเสมอทุกครั้งที่เขาพูดว่า เจ็บกระโหลก โดยเธอให้เหตุผลว่า ไม่มีคนปกติพูดกันแบบนี้ -*- เงอะ...ตรูควรดีใจไหม เอาเถอะ ให้อภัยได้ เพราะเสียงหัวเราะของเธอทำให้เขามีความสุขอย่างประหลาด และปีนี้เธอก็ทำให้วันเกิดและวันวาเลนไทน์ที่เงียบเหงามีความหมายขึ้นมามาก

เพื่อนสนิท หนังที่เขาไม่ได้ดู และเธอก็ไม่ได้ดู เขาไปซื้อแผ่นมาดูที่บ้านพร้อมเธอ และนั้นก็เป็นหนึ่งในจำนวนน้อยครั้งที่เขายอมกินพิซซ่า ใช่แล้วล่ะเราดูไปกินพิซซ่ากันไป แต่น่าเสียดายชมัดที่ไม่มีโอกาสดูถึงตอนจบ เพราะมันค่ำมากแล้ว ไม่เป็นไร...เธอจะให้เขาดูก่อนแล้วมาเล่าให้เธอฟังทีหลัง เธอบอก พร้อมกับยิ้มน้อยๆและเอามือขยี้หัวเขาเล่น

กลับมาที่ปัจจุบัน เขาก็ยังนั่งอยู่อย่างนั้นตรงทีเดียว เขาเริ่มจะยิ้มเล็กๆให้กับตัวเอง พร้อมๆกับพยายามที่จะห้ามไม่ให้น้ำตาไหล แย่ไปหน่อยตรงที่เขาทำไม่ได้ คำพูดของเพื่อนเขาแล่นเข้ามาในหัว แกรู้ตัวไหม ว่าแกดูดีมากเวลาอยู่กับเธอ ดูเป็นภาพที่มีองค์ประกอบครบ เป็นอะไรที่อบอุ่น ...แหมๆ มึงจะให้กูเลี้ยงข้าวไหม คำพูดโดนใจซะไม่มี ...เขานึกไป ยิ้มเล็กๆไป แต่ก็น้ำตาก็ยังไหลไป

ชอบจังแหะ ดูอบอุ่นเวลาอยู่ด้วยกัน ...เขายิ้ม

แต่ก็อย่างว่าบางทีชีวิตก็ชอบเล่นอะไรตลกๆ มีเจอก็มีจาก มหาลัยกำลังจะเปิดเทอม และเขาก็ต้องกลับไปเรียนต่อซะที ไม่มีใครชอบหรอกนะการจากลาแบบเศร้าๆ ยิ่งใกล้วันเขายิ่งอยู่ไม่เป็นสุข มือที่ชอบขยี้หัวเขา หน้าทะเล้นๆที่ได้เจอบ่อยๆ คงอีกนานกว่าจะได้กลับมาเห็นอีกครั้ง

...

หลับตาสิ สูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ ...เขาบอกตัวเอง ในขณะที่ยืนอยู่ที่ลานหญ้ากว้างๆแห่งหนึ่ง เขามักทำแบบนี้เสมอ เพื่อเรียกความมั่นใจของตัวเองกลับคืนมา

ผ่านไปอีกวันแล้วสินะ เขานึก ใช่แล้ว...ผ่านไปอีก1วันแล้ว นับแต่วันที่เธอหยุดเรื่องระหว่างเขาและเธอ

เขาชอบไปนั่งคิดอะไรที่ลานหญ้าแห่งนั้น เพราะในความรู้สึกของเขา มันเป็นมุมที่สวยที่สุด มันเป็นมุมที่ดูแล้วสบายใจที่สุด และมันก็เป็นมุมที่เขาอยากให้เธอมาเห็น

เขานั่งลง นั่งนึกทบทวนเรื่องราวของ เรา ในวันที่ผ่านๆมา

...เรา รู้จักกันมานาน แต่เราก็เป็นเพียงคนรู้จักกันธรรมดา แต่กับเขาที่แอบชอบเธออย่างเงียบๆ แน่นอนว่าเธอไม่ใช่คนธรรมดาที่แค่ผ่านไปผ่านมาสำหรับเขาเท่านั้น ถึงกระนั้นเขาก็ไม่เคยเอยปากบอกถึงสิ่งที่เขารู้สึก เพราะอะไรนะเหรอ เพราะเพื่อนของเธอชอบเขา และเขาก็รู้ว่าเธอเองก็คงรู้เรื่องดีนี้

สำหรับคนหนึ่งคน ที่ชอบใครสักคนแล้วได้แต่เก็บไว้ เพราะไม่ต้องการทำลายมิตรภาพระหว่างเพื่อนของคนๆนั้นแล้ว มันก็ไม่ต่างอะไรจากน้ำท่วมปาก ใช่แล้วล่ะ มันเป็นบทสรุปง่ายๆ เขาชอบเธอ แต่เพื่อนเธอชอบเขา ...น้ำเน่าซะไม่มีอ่ะ

ยังไงก็ตามเขาปฏิเสธมิตรภาพที่เพื่อนเธอเสนอให้ เพราะเขารู้ตัวเองดีว่าไม่ได้คิดอะไรกับเพื่อนของเธอ เรื่องราวก็น่าจะจบลงตรงที่เรื่องของความรู้สึกยังคงถูกเก็บไว้เป็นความลับต่อไป และต่างคนต่างก็แยกย้ายกันไปตามวิถีชีวิตของตัวเอง

ผ่านไป2-3ปี วันหนึ่งเขากลับมา แต่ได้พบกับเธอและเพื่อนของเธออีกครั้งโดยบังเอิญ เราไปกินสุกี้ด้วยกัน หลังจากนั้นเพื่อนเธอมีธุระจึงแยกตัวไปก่อน เขาและเธอจึงชวนกันไปดูหนัง I-Robot...เขาจำได้ แต่ความลับก็ยังคงเป็นความลับต่อไป ความรู้สึกของเขาที่เขาต้องพยายามกลบเกลื่อนมันมากมาย เพื่อที่อย่างน้อยเขาก็ยังอยากเป็นเพื่อนกับเธอต่อไป

ชีวิตคนเราก็คงเหมือนถนน ที่บางครั้งก็มาตัดกัน และบางครั้งก็ต้องแยกจากกัน และก็บางครั้งอีกนั้นแหละที่ถนนก็ตัดกลับมาเจอกันอีกครั้ง และการกลับมาเจอกันอีกครั้ง เรื่องราวระหว่างเขากับเธอจึงเกิดขึ้น

น้ำตาเขาเริ่มไหล เขาเริ่มนึกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้นอีกครั้ง ...มันเป็นเหตุบังเอิญที่เขาออน MSNแล้วเจอเธอในนั้น เขาดีใจเพราะไม่ได้เจอเธอนานมากแล้ว เขาบอกเธอว่าเขากำลังจะกลับบ้าน เพราะมหาลัยปิดเทอม เธอดีใจ บอกเขาว่างั้นว่างๆมาเจอกัน

เขานับวันรอ รอที่จะได้เจอเธออีกครั้ง เธอจะเป็นยังไงบ้างนะ ตอนนี้เธอคงเป็นสาวออฟฟิตนั่งทำงานที่ไหนสักแห่ง คงไม่เหลือท่าทางกระโดกกระเดกให้เขาเห็นอีก เธอคงเป็นที่หมายปองของใครหลายๆคน อ่ะ..แล้วเธอจะมีคนๆนั้นข้างเธอรึยังนะ

...